Mountainbiken in Glenbervie Forest, Nieuw Zeeland

Ok, een nieuw Fietsplannen verhaal van de andere kant van de wereld. Dit keer een dagje mountainbiken in het fraaie Glenbervie Forest, vlakbij Whangarei, Nieuw Zeeland.

Nieuw Zeeland is een schitterend land voor mountain biken. Helaas had ik door mijn vrij drukke reisschema rond het Noordereiland niet meer tijd want anders had ik zeker meer gefietst. Zeker toen ik er achter kwam dat de vriend van me in Wellington, die ik later zou opzoeken, tegenwoordig een zeer actieve fietser is (hij heeft 3 racefietsen, een MTB en een cross fiets) en alle mooie plekjes kent. Volgende keer..

Zie verder het verslag op mijn blog.

Fietsplannen in Byron Bay, Australië

Fietsplannen komt nog eens ergens! Dit keer was een delegatie van Fietsplannen, bestaande uit mijzelf en de tegenwoordig in Australië (Brisbane) verblijvende Fietsplanner Fielt, afgereisd naar het hipp(i)e strand- en surf dorp Byron Bay voor een dagje op de mountainbike.

Vanuit Brisbane is het slechts 2 uurtjes met de auto naar Byron Bay, alwaar de backpackers (voor zover die er waren trouwens) surfles kregen of nog in hun hostel lagen. Byron Bay staat bekend om de (backpacker) party scene en ook om de surf. Wat minder om het mountainbiken maar sinds twee jaar zijn Braden en Sally met hun Mountain Bike Tours actief in het gebied. Aanvankelijk wilden we een georganiseerde tour doen met ze maar later kozen we toch alleen voor het huren van twee (gloed nieuwe) mountainbikes. Voordeel is dat je dan kunt doen wat je wil. Nadeel is dat je dan niet op alle mooie plekjes (lees: mountain bike trails) komt. Gelukkig kregen we er wel een Garmin 705 bij inclusief routes om uit te kiezen.

Wij kozen de Crystal Castle route; een rondje via Bangalow met een optionele loop naar Crystal Castle zelf, een soort spirituele hippie tuin in de heuvels als ik het goed begrijp (nee, we hebben Crystal Castle zelf niet gehaald, later meer daarover). De fietsen waren perfect, het weer prima (wel een buitje 's middags maar dat stelde niet heel veel voor), de benen redelijk (sommige benen iets meer redelijk dan anderen). Het Fietsplannen shirt paste iedereen gelukkig ook nog (net, haha). Na een aantal mooie en vrij pittige klimmetjes belanden we in het gezellige dorp Bangalow waar we onszelf trakteerden op een goede koffie met cake:


De route ging (helaas) vrijwel geheel over de weg, maar gelukkig over het algemeen wel over fraaie rustige wegen. De stukken waar we over de 80km weg moesten met veel verkeer langs ons heen waren niet zo prettig. Australiërs zijn toch wat minder gewend aan fietsers op de weg, hoewel het wel steeds beter wordt. Na veel klimmen en dalen fietsten we nog een stukje richting Crystal Castle maar draaiden al vrij snel om toen we er achter kwamen dat we dezelfde weg weer terug moesten nemen. Gelukkig ging de GPS route terug wel via een mooi kort stukje off-road. Daarna was de navigator (ja, ik) een beetje in de war en fietsten we verkeerd richting snelweg (hoewel je daar over het algemeen wel op mag fietsen in Australië is dat niet bepaald relaxed). Dus weer terug naar de route en via een erg mooie afdaling (reduce speed!) kwamen we weer op de weg naar Byron Bay.



Vlak voor Byron Bay maakten we nog even de (navigatie) fout door rechtdoor te fietsen, recht in een stuk waar ze bezig waren met de weg, in wat leek op zand maar wat gewoon een grote bak modder bleek te zijn. Off the road dus. Daar gingen onze maagdelijke MTBs.. Het was vlakbij een auto wasstraat maar dat leek ons ook weer wat overdreven dus thuis bij het appartement maar de slang gepakt en snel schoon gespoeld. Braden deed er gelukkig totaal niet moeilijk over. Het blijven MTBs natuurlijk.

Moe maar voldaan na een km of 70 (en een max hartslag van 187; en dat kwam niet door de backpackers) een lunch gepakt bij het strand en weer naar Brisbane op aan. Daar aangekomen vielen deze Fietsplanners al snel neer voor een schoonheidsslaapje maar dat hadden we ook wel verdiend!

Meer foto's van Byron Bay en omgeving op Flickr.

Mountainbiken in Chiba

Tijd voor weer een fietsavontuur uit het oosten. Dit keer: mountainbiken in Chiba, Japan. Chiba is een schiereiland ten (zuid) oosten van Tokyo. Het heeft bossen, glooiende wegen, mooie tempels, een zeer fraaie kustlijn (waar je ook goed kan surfen) en rust. Het is soms moeilijk te geloven dat je zo dicht bij Tokyo bent.

Chiba staat niet in de Lonely Planet en waarschijnlijk mede daarom zie je weinig buitenlandse touristen. Ook is er weinig voorhanden als het gaat om Engelstalig touristische informatie. Een uitzondering daarop is Eco Tours Japan, het bedrijfje van Mark Morris die o.a. mountainbike verhuur en tochten organiseert vanuit het Nakadaki Centre, een `art village` in het bos in het oosten van Chiba. Het voelt als een andere wereld, een soort self-contained community waar iedereen elkaar kent en het leven een stuk relaxter is dan in de stad. Ook als Japanners voor het eerst hier komen zie je ze rondkijken: waar ben ik?

Nou, je bent in ieder geval in een zeer fraaie plek om te gaan mountainbiken! Via de website had ik contact opgenomen met Mark en had ik geregeld om met hem twee dagen te gaan mountainbiken in het oosten van Chiba. Hij had zowaar een fiets (goeie staat) die bijna groot genoeg was voor mij. Meestal in Japan zijn de fietsen 3 maten te klein voor mij dus dit was al heel wat. Mark nam me mee naar mooie tempels, glibberige pospaadjes, zandpaden bij de kust en mooie glooiende wegen met de nodige detours. Zonder overigens anderen tegen te komen want Mark is de enige trailblazer in het gebied, in heel Chiba wellicht zelfs gek genoeg. Ik ben geen volleerde mountainbiker dus met name de steile en af en toe bijzonder gladde afdalingen in het bos zorgden voor de nodige uitdaging. Op sommige stukken moest Mark zelfs afstappen, en Mark reed vroeger downhill wedstrijden in Japan. Ik moest 1 keer van de fiets springen toen ik wat te veel van voren remde (80-90% van je remkracht op je achterwiel en je gewicht helemaal naar achteren had Mark nog gezegd..) en bijna over de kop sloeg (op zijn Jasmijns zeg maar, zie ik zo voor me, haha). Op de eerste dag reed ik per ongeluk over een slang heen die op het bospaadje lag te zonnen. Ik dacht dat ik er midden over heen reed maar ik zag hem daarna weg glijden dus hopelijk heeft ie het goed overleefd.

Op de tweede dag reden we een klein paadje in naar de kust en kwamen we bij een super mooi klein afgezonderd strandje (The Cove maar dan zonder dolfijnen zeg maar; kijk trouwens dan ook naar Food Inc, dat is nog enger..) waar we na een korte frisse dip in de oceaan (nee, niet naakt..) onze weg vervolgden. Het weer was super deze twee dagen en daarmee had ik behoorlijk mazzel want de rest van de week was regenachtig en een stuk frisser. Op het eind van de tweede dag had ik helemaal mazzel want dat was de dag van de Forest Jam in Nakadaki en dat betekent zeer goede muziek en volop gezelligheid in het bos. Een prima einde van dit Fietsplannen avontuur!

Voor iedereen die van mountainbiken houdt en naar Japan wil (en wie wil dat nou niet?) is de Eco Tours Japan van Mark absoluut een aanrader. Neem contact op met hem en er valt waarschijnlijk wel iets te regelen. Overigens zijn de wegen in Chiba ook bijzonder geschikt voor racefietsen! En Chiba is nog nauwelijks ontdekt door (buitenlandse) touristen en heeft zeker veel te bieden. Je kunt er overigens ook nog een huis aan zee bouwen als je dat wil (Japanners wonen gek genoeg niet graag dicht bij de zee namelijk), iets wat ook steeds meer gedaan wordt door buitenlanders die er wonen en werken. Op naar het volgende Fietsplannen verhaal uit het oosten: down under (kangaroo tussen de spaken)!

Ivo's Vitamine C met een MTB, een verslag

Een 33 km lange MTB-route, een droge dag en een aangename temperatuur, alle ingrediënten waren aanwezig voor een mooi fietsplan. Er stonden dan ook niet voor niets 20 gemotiveerde benen aan de start van Ivo’s Vitamine C met een MTB-tocht.
Nadat iedereen was gearriveerd werden er een aantal mountainbikes opgehaald bij de fietsverhuurder en Norman monteerde nog snel even een nieuwe bidonhouder op de geleende fiets van fietsbuddy John.
Na het statieportret, gemaakt door Marieke C., moeder en zus van, vertrokken de 10 fietsplanners. Vanaf dit moment was er nog maar een vraag: wie raken we nu weer kwijt?

Het tempo zat er goed in. Er werd lekker door gereden zonder het al te bont te maken. Hij lijkt er dan ook op dat er door de jaren heen steeds slimmer gekoerst wordt. Iedereen kwam zonder problemen de Amerongseberg op en ook de rest van het eerste gedeelte verliep vlekkenloos. Alleen Erik B. had even een klein akkefietje met een boom die over het pad lag, maar gelukkig bleef de schade beperkt en kon deze toch al lichte geblesseerde pechvogel zijn weg vervolgen.
Voor we het wisten waren we al weer bij de Uilentoren, oftewel: het keerpunt. Ver onder het snelste tijdschema werd er even pauze gehouden maar iedereen voelde zich schijnbaar zo goed dat er al snel weer werd door gereden.

In het tweede gedeelte van de tocht werd het parcours wat lastiger maar het tempo ging niet echt omlaag. Ook de onderlinge verschillen waren verwaarloosbaar zodat de groep lekker compact bleef. Alle benen waren dus nog uitstekend en we waren nog niemand kwijt geraakt!
Aan het eind van de route bleek Pascal C. dan toch weer wel op een mysterieuze wijze uit het peloton te zijn verdwenen. In de verwoede achtervolging die daar opvolgde gooide Erwin R. zich met ware doodsverachting in de laatste bocht, het mocht niets helpen we zagen Pascal pas aan de finish weer terug.
Hoewel er geruchten rond gingen dat Pascal de laatste kilometers niet geheel op reglementaire wijze had afgelegd, hield de wedstrijdleiding zich opvallend stil en besloot niet in te grijpen. Misschien niet geheel raar als je weet dat Pascal C. een lokale favoriet is en dat de tocht door een familielid werd georganiseerd. Misschien ben ik de enige, maar ik had even een Tour de France gevoel waarin een Fransman door de wedstrijdleiding aan de zege wordt geholpen.
Weer een ander gerucht is dat Pascal deze zege voornamelijk aan de lichte dwang van zijn lieftallige echtgenoot Cora te danken heeft. Maar goed, achter elke grote man staat dan ook een grote vrouw!

Over vrouwen gesproken: Eric de V. moest de zijne nog ophalen van Schiphol en voor hem zat de tocht er dan ook op. Ook Erik B. en Ivo C. vonden het na 33 km wel mooi geweest en reden samen met de Man of de Match, Pascal C. dus, weer terug richting Veenendaal.

Norman & John wilde nog wel een extra rondje. Ook Bob, Leon en ik hadden er zin in. Erwin R. wilde gewoon moe aan de finish komen en koos er dus ook voor om een extra rondje van 16 Km te rijden. Dat moe worden nam hij erg serieus er reed direct flink door richting de Amerongseberg.
Ook in deze laatste ronde bleef het tempo hoog. Er werd maar een keer even gestopt omdat Norman weer eens bezig was met het slopen van de fiets van zijn fietsbuddy. Na de bidonhouder was het deze keer de beurt aan het zadel. Nadat deze weer was gemaakt ging alleen het zadeltasje er niet meer onder, maar gelukkig deed de fiets het weer.
Na deze extra 16 km reden ook wij weer richting Veenenaal, waar Erwin R. nog even de punten pakte op de Col du Molenstraat. In huize C. was er weer de hereniging met organisator Ivo C. en Erik B. Met een lekker koude cola werd de tocht nog even doorgenomen en natuurlijk ook de plannen voor volgende tochten.

En als we het toch over tochten hebben: a.s. zaterdag is er natuurlijk Erwin B’s baanwielrenspektakel. Tot nu toe nemen alleen Erwin B., Edgar V., Edward S. en ikzelf namens Fietsplannen aan dit evenement mee. Als er nog liefhebbers zijn kunnen die contact met Erwin B. opnemen.
Na dit evenement is wat mij betreft het winterseizoen definitief afgelopen. Om dat te vieren is er op 30 maart weer een Grand prix du Gravité op de Veluwe-zoom. Deze tocht is een uitstekende mogelijkheid om te testen hoe het er met de benen voorstaat. Dit is tevens ook de eerste dag van de zomertijd en dus een mooi moment om op de fiets te stappen!
Op 12 april wordt de moeder aller klassiekers, Veenendaal – Veenendaal, weer verreden. Ook hier zal een Fietsplannen delegatie aan de start verschijnen. Al met al zijn er dus genoeg mogelijkheden om je goed voor te bereiden op het Limburg weekend van deze zomer. En als ik het tempo van de afgelopen tocht bekijk is dat ook hard nodig!  

Met dank aan: Rotterdam Vormgeving

Ivo's Vitamine C met een MTB, een verkenning

Als opmaat naar Ivo’s “Vitamine C met een MTB” tocht is vandaag de ronde alvast voorgereden. Aan de start stonden drie Vita C. boys, ook wel de Sate Babi Boys genoemd. Vanzelfsprekend zat Ivo als organisator in dit clubje en natuurlijk ook Leon. De derde C. was een grotere verrassing: in plaats van Roy stond Pascal C. aan de start. De groep werd aangevuld met de enige “bakra” van dit gezelschap namelijk: ondergetekende.

Met een strak blauwe hemel en een aangename temperatuur, zeker voor begin februari, reden we richting Prattenburg. Hier startte voor ons de route en reden richting de Amerongsberg. Als een stel jonge honden reden we in een behoorlijk stevig tempo de berg op, dat bleek voldoende voor Pascal om de handdoek in de ring te gooien.
Echt Edward, we hielden iedereen goed in de gaten en hoewel Leon nog riep: “rechts, Pascal, we moeten hier rechts”. Was het enige antwoord wat we hoorde: “nee, nee”. Ook Ivo’s armgebaren konden Pascal niet op andere gedachten brengen en daar verdween hij dan ook op een Johan van der Velde-achtige wijze het donkere bos in.

Na deze aderlating reden de twee overgebleven Sate Babi’s Boys en Bakra Bokkie verder richting de Leersum. Daar zou namelijk nog een derde lus aan de route gekoppeld worden.
Als echte Indo’s waren Ivo & Leon behoorlijk enthousiast over deze derde lus, die ging namelijk door de Lombokbossen! Boven bij de Uilentoren maakte Ivo dan ook de leuke opmerking: “zo Mark, zijn we nu in de buurt van jouw huis?” Niet echt, maar als niet Indo woon ik wel behoorlijk goed, ik woon namelijk inderdaad in Lombok!
Hier vandaan reden we weer terug richting de Amerongseberg. Dit gedeelte zat vol met pittige klimmetjes en een hoop leuke technische stukken. Als hoogtepunt was er de beklimming van de Elsterberg. Deze zat aan het eind van de route en begon door de kilometers behoorlijk op de benen te werken. Als bonus bleek boven op de berg een enkeldiepe modderbak van 500 meter lang te zijn. Als we hartslagmeters met waarschuwingsgeluiden hadden gehad dan waren die in Veenendaal te horen geweest!

Maar goed: we gaan niet klagen. Het was een mooie tocht en het weer was fantastisch! Al met al kunnen wij zeggen: wij zijn er klaar voor u ook?

O ja, om paniek te voorkomen: na een warme douche is Ivo nog even naar de overkant van de straat gelopen en gelukkig bleek Pascal ook veilig te zijn thuis gekomen. Hoop wel dat Edward tijdens Ivo’s “Vitamine C met een MTB” tocht niet in het wiel van Pascal gaat zitten, want dan helpt het opletten van de organisatie natuurlijk ook niets meer!  

Met dank aan: Rotterdam Vormgeving

Ivo's Vitamine C met een MTB

De tocht rond Amerongen staat gepland op zaterdag 23 februari. Het rondje beslaat 16 Km, echter er is nog een lus van 8 Km deze kunnen aan elkaar worden geknoopt. Dus ook voor de minder getrainde onder ons (lees: Roy vitamine C.) is dit zeker haalbaar.
Mocht je er echt doorzitten dan is het geen probleem om eerder af te haken. Vergeleken met Jasmijn’s tocht is dit een “piece of cake”. Wil degene die geen mountainbike heeft en er dus 1 moet huren dit tijdig doorgeven. De kosten van een huurfiets bedragen 13,50 euro’s.

Groeten,

Ivo vitamine C.

Kijk hier voor meer info: casema.nl/mtb/routes/utrecht &
www.mtbroutes.nl  

Met dank aan: Rotterdam Vormgeving

Mountainbiken op de Holterberg

Zuid-Limburg al genoeg gezien? Ken je de Hoge Veluwe inmiddels op je duimpje? Dan is er altijd nog de Holterberg.
Afgelopen weekend hebben Debby & ik gebivakkeerd in een huisje van Landal Greenparks aan de voet van deze berg. De eerste dag hebben we er gewandeld en de dag daarna zijn we gaan mountainbiken. Bij deze een beschrijving van deze mountainbiketocht.

Op het park zelf konden we mountainbikes huren. Dat is dan natuurlijk wel erg gemakkelijk maar vaak heb je dan ook slechte fietsen. Gelukkig viel dat deze keer erg mee en hoefde we alleen maar de banden op te pompen. Ook het weer zat mee: het was koud maar droog en na verloop van tijd brak zelfs het zonnetje door.
De start van de blauwe route, er is ook nog een zwarte, is bij de spoorwegovergang van het station in Holten. Hier ga je bijna direct het bos in en je krijgt ook meteen een paar leuke klimmetjes te pakken. Daarna komt er een stuk langs de Sprengenberg wat behoorlijk saai is, gelukkig wordt het daarna, richting het knooppunt met de zwarte route, weer een stuk leuker.

Onze benen waren dik in orde en dus besloten we, bij het knooppunt, om ook maar de zwarte route aan onze tocht vast te koppelen. Naast de 30 km van de “recreatieve route” kwamen er dus ook nog de 18 km van de “sportieve route” bij. En inderdaad, deze zwarte “sportieve” route was technisch een stuk uitdagender, maar helaas zaten er nauwelijks hoogtemeters meer in.
Verderop langs deze route hebben we, op een rustig plekje, lekker in het zonnetje even pauze gehouden en een hapje gegeten. Daarna reden we verder richting het noordelijkste puntje van de route waar we weer omdraaiden richting het zuiden. Hier kregen we zowaar weer een klein en technisch klimmetje. We passeerden het pretpark Hellendoorn en kwamen weer op de blauwe route uit.
Dit laatste stuk was wat natuur betreft erg mooi maar qua route wel erg makkelijk. Het enige werkelijke obstakel was een oudere dame die midden op de weg met haar jas en “nordic walking” stokken stond te prutsten. Dan kan je zoveel “pardon” roepen als je wilt maar uiteindelijk krijg je dan altijd “kan je niet bellen” naar je hoofd. Ach, waar is de tijd van natuurlijke selectie gebleven…

Maar goed, na nog een klein stukje door het bos reden we het open veld in en zagen we onder een ondergaand zonnetje de kerktoren van Holten. Dat was een lekker gevoel en daarna was het direct richting ons huisje waar we na een lange en warme douche weer langzaam op temperatuur begonnen te komen.







Met dank aan: Rotterdam Vormgeving

Duchenne Heroes 2007

Van 16 tot en met 22 september hebben Eric en ik meegedaan aan Duchenne Heroes. Duchenne spierdystrofie is een zeer ernstige, erfelijke ziekte waarbij spierweefsel langzaam wordt afgebroken. De één na de andere spierfunctie valt langzaam weg. Om mee te mogen doen moest er per persoon € 2.500 aan sponsorgeld worden opgehaald. Met zijn vieren (Eric, Hedwig, Tobias en ik) deden we uiteindelijk mee en hebben we ruim € 13.000 opgehaald voor het goede doel.

Een weekje van te voren kregen we het routeboek. Daar stond met koeienletters in vermeld dat Duchenne Heroes bekend staat als een van de zwaarste mountainbike-tochten van Nederland. Het zou een week worden van beproeving, afzien, teamspirit, emotie en voldoening. Nou hopen op dat laatste dan maar…
De etappes verschilden per dag in het aantal kilometers en hoogtemeters van ‘licht’ (83 kilometer op de laatste dag) tot zwaar op dag 2 naar Waimes (bijna 100 km met veel hoogtemeters in de Ardennen) en dag 4 (met 130) km naar Roggel.

Dag één ging lekker! We hadden het voordeel om met een van de beste GPS-lezers te mogen rijden namelijk Toob. Wij reden gelukkig bijna nooit verkeerd en dat kon bijna geen enkele andere groep zeggen. Sommigen eindigden aan het eind van de dag in het kamp met zo’n 15 km extra in de benen. Dit moet je niet al te vaak hebben als je in een week al zo’n 750 km moet mountainbiken.

Dag twee was dé beproeving voor mij (Erezee naar Waimes)… Het zou een van de zwaarste dagen worden (via Malmedy) en jawel ik had mijn dag niet. Na 20 km zat ik er al helemaal doorheen. Erg vervelend voor mijn teamgenoten want ik ging niet zo rap door het erg ruige landschap. De klimmen mochten er wezen (veel losliggende stenen, water en aardige stijgingspercentages). Uiteindelijk 60 km op mijn tandvlees gereden en met tranen in de ogen om 18.00 uur in de regen over de finish gekomen. Tja.. Voorts bleek dat mijn ‘fully’ (dubbel geveerd monster) geen fully meer was… De achterdemper was kapot. Dit betekende voor mij de rest van de week met een toch al zwaardere fiets fietsen zonder het gemak van achtervering… Sommige anderen arriveerden pas om 20.00 ’s avonds…

Dag drie (Waimes–Vaals)…. Ai zou het vandaag nog lukken met een ieder?? Gelukkig ging het met mij beter. Echter het weer zat niet mee. Regen en een graad of 13. Na een uurtje fietsen reed Eric lek (beste moment van de week… NOT). Hedwig en ik stonden te springen om warm te blijven maar dat wilde niet helemaal lukken. Toen met knalrode vingers weer verder en proberen om weer een beetje op temperatuur te komen. Gelukkig kregen we bij het checkpoint van een lieve vrijwilliger stiekem een beetje thee. Hup snel verder want we lagen achterop. Wel erg mooie afdalingen gereden. Toob en ik lagen dan op kop. Lekker de fiets uitlaten. Maar ja na de afdaling komt er weer een klim en dan was het toch even wachten op die dame met die Trek zonder werkende achtervering. Aan het eind van de dag waren we weer in Nederland. Dit betekende dat onze snelheid de komende dagen wel wat opgeschroefd kon gaan worden.

Dag vier… dit was de downhill dag van Vaals naar Roggel… heerlijk wat naar beneden gescheurd alhoewel de dag begon met een enorme klim aan het begin. De benen begonnen al verdomd zeer te doen en het aftellen van de dagen begon stiekem… Gelukkig ging boven verwachting goed met de rug van Eric.

De vijfde dag ging van Roggel naar Groesbeek via Duitsland. De eerste 80 kilometer gingen als een speer. We werden als team iedere dag sterker en we begonnen in de buurt te komen van de snelle mannen. Ja ja… De laatste 15 kilometer waren echter enorm zwaar. Alle hoogtemeters zaten in de laatste 10 kilometer terwijl de benen toch al erg goed te voelen waren. We reden door het Duitse Reichswald en continu op en af. De klimmen waren flink afzien maar het afdalen was genieten..

De een na laatste dag van Groesbeek naar Maarn… ja ja we gaan het halen was de spirit. Alleen de billen deden erg veel zeer. Vooral de ladies hadden last van zadelpijn maar Toob en Eric gingen ook stiekem erg vaak staan. We zijn tot overmaat van ramp ook nog door de Billenstraat gereden en dat was natuurlijk een foto waard (met het meest pijnlijke gedeelte op de foto). Aangekomen in Maarn op een lekker vroeg tijdstip… ik heb nog namens de groep gesprint naar de finish. Weertje was lekker. We hebben ons door de masseur laten verwennen want de rug en schouder deden flink zeer. En nee een bilmassage behoorde niet tot de mogelijkheden..

De laatste dag… op naar Amsterdam naar het Olympisch Stadion. Hedwig had een verrassing… er reed een wedstrijd dame met ons mee (Laura). Nou gezellig zeg… Aardige dame maar het tempo loog er niet om. De mannen moesten natuurlijk laten zien dat ze haar konden bij houden. En ja dat gold ook voor de dames…. Laura was een beetje geblesseerd en haar hele onderbeen zat in de tape. Wij moesten moeite doen om bij te blijven maar lekker scheuren was de laatste dag wel prima. Alleen was ik één keer afgeleid omdat de masseur in enen naast me reed.. Lekker even kletsen en toen had ik die mega dikke boom recht voor me niet gezien. Met een flinke ruk aan mijn stuur net er langs gekomen. ‘Zoveel sporttape heb ik nou ook weer niet bij me’ schreeuwde de masseur. Tja het blijft opletten. Eindelijk ook eens even gezeten tijdens de rit. We waren de laatste dag zo snel dat we lekker taart hebben gegeten op de Veluwe. En toen was daar de aankomst in Amsterdam. Moest wel even slikken! Eindelijk waren we er… en we hadden het allemaal gered. Iedereen had een pijnlijk zitvlak en erg stramme spieren. Maar voldaan waren we… We hebben met 148 mensen ruim € 450.000 opgehaald voor het goede doel. Eric en ik zijn de volgende dag het bed niet uitgekomen. Even rust. Mijn mountainbike is nu weer gerepareerd. Dus binnenkort weer met de ATB erop uit. Technisch heb ik erg veel geleerd. De anderen hadden al meer ATB-ervaring en hebben vooral hun uithoudings- en doorzettingsvermogen getest.

Wat is next?? Een flinke transalp?? Nee, eerst gaat het fietsplannenteam mee op een half dagje Duchenne op de Veluwe. Gaan jullie mee??

Groeten,

Jasmijn