Viking Tour - Dag 2

's Ochtends vroeg (uitslapen was er niet bij daar bij de Viking Tour) stapten we met fiets en al op de speciaal voor ons geregelde veerboot van Hemsedal naar Gudvangen. Door de zware mist werd dit een nogal spookachtige tocht door het fjord met hier en daar een glimp van een spectaculaire rotspartij of waterval.
In Gudvangen werd de dag officieel gestart waarbij wij van de tour klasse (wij reden de Viking Tour puur voor ons plezier..) nu eens later i.p.v. eerder moesten starten dan de race klasse (ook die hadden plezier hoor.. misschien nog wel meer..). Sidney moest helaas door rugklachten een dagje rust nemen.

Daardoor miste hij wel de steilste klim van de Viking Tour: een kreng van zo'n 250m omhoog met een stijgingspercentage van 18%. En om het nog wat interessanter te maken reden er geregeld grote tourbussen met bejaarden van dit heuveltje naar beneden waardoor je af moest stappen in de bochten want de weg was te smal voor bus en fiets. Het was Geir (de organisator) boven op de heuvel helaas niet gelukt om de buschauffeurs tot andere gedachten te brengen. Ondanks menige afstapper met een te zwaar verzetje bleef hij van het tandemkoppel wonderlijk genoeg deze bult op fietsen terwijl zij aan het lopen was geslagen. Wat een bikkel. Voordeel van Sidney's rustdag was wel dat hij op deze manier mooie foto's van mij kon maken. Waarvoor dank.

Na dit avontuur volgde later op de dag nog een super mooie fijn lopende klim na het dak alsmede de finish van deze etappe net boven de 1000m alwaar enkele nieuwsgierige lokale zoogdieren ons stonden op te wachten terwijl wij genoten van door de geweldige organisatie vers gesmeerde broodjes.

Na een fijne lange afdaling (wel in de regen) belandden we in Balestrand. Inderdaad ja, een erg fraai Noors dorpje aan een fjord. Na de dagelijkse douche beurt in de lokale sporthal en het ritueel van het vinden van een volleybal net of een zaalvoetbal goaltje om je natte stinkende kleren op te hangen begaven we ons naar het dorp waar ineens de zon spontaan was gaan schijnen. Tijd voor een pintje aan de haven dus. En natuurlijk voor wat promotie voor de Stichting No Guts No Glory!

Het grafiekje van de dag:

Meer foto's op Flickr.

Viking Tour - Dag 1

Op 22 juli was het dan eindelijk zover: de twee nog overgebleven dappere Viking Fietsplanners Sidney en mijzelf vertrokken met onze gehuurde fietskoffers naar Noorwegen voor de Viking Tour!

Na het nodige gesleep met 30kg koffer, fiets en schone onderbroeken (oh nee, die was ik juist vergeten bleek later) konden we onze fietskoffers zonder enig probleem en, tot onze verbazing, zonder enige extra betaling dumpen bij de speciale baggage. "Pas op je rug want dit mag niet van de Arbo", riepen we nog maar de vrienden van de speciale bagage hadden gelukkig wel voor hetere vuren gestaan.


Op Oslo airport aangekomen liepen meer verdwaalde sportievelingen rond met absurd grote fietskoffers op zoek naar eten (Peppe's Pizza was zo ongeveer de enige optie waar je voor slechts €50,- kon genieten van 2 pizza's en cola) en/of de Tour de France op TV. Dat werd wreed onderbroken door het drama in Oslo en Utoya. Door de taal, onduidelijkheid en de busreis naar Hemsedal kregen we er op dat moment niet heel veel van mee. De volgende ochtend na de eerste overnachting met een man of 100 in een Noorse sporthal (handbal anyone?) werd de omvang van het drama duidelijk en vertelde Geir (de organisator) dat de Viking Tour wel door zou gaan maar hier en daar wel iets soberder dan anders. Ook waren er helaas al Noorse deelnemers die niet mee deden vanwege het drama.

Fris aan de start vertrokken we de eerste dag in de regen om van Hemsedal naar Aurland te fietsen. Gelukkig met een klein heuveltje halverwege. Een erg fraaie klim met een zeer fraaie blik op het Noorse landschap en met beter weer dan de ochtend. Aan het grafiekje van m'n fietscomputer kun je zien dat ik die dag nog wel een hoge hartslag kon halen. Vanaf dag 3 was dat een stuk minder wat maar weer eens aangeeft dat ik meer moet trainen. Althans, als ik een week lang wil kunnen blijven pieken. Maarja, wie wil dat nou? ;-)

Na de klim volgde de eerste serieuze afdaling van de Viking Tour richting Aurland. Gelukkig kon ik nog net op tijd in de remmen knijpen (toen nog wel) om te genieten van het belachelijk mooie uitzicht voordat we ons gingen vermaken in de volgende sporthal met bijbehorend rustiek mooi Noorse dorpje aan een fjord.

Uiteraard staan mijn foto's van dag 1 op Flickr.

Wordt vervolgd..

De 'Erik fietst voor Sander zijn banden lek' fietstocht

Door Erik.
Zaterdag 11 juni heb ik voor het goede doel met de mannen van Fietsplannen een tocht gereden. Ik liet me sponsoren door donateurs voor Stichting No Guts No Glory en hoopte zo'n 1000 euro op te halen, om het laatste beetje voor de ingezette behandeling tegen kanker voor mijn goede vriend Sander bij elkaar te sparen. Dit verslag is wat vertraagd door de ontwikkelingen: Sander's toestand is snel verslechterd en hij is inmiddels overleden. Het opgehaalde bedrag zal gebruikt worden voor de volgende begunstigde van de stichting.
De sponsors gaven een bedrag per kilometer plus wat extra voor elke lekke band. Vandaar de naam van deze actie: Erik fietst voor Sander zijn banden lek.Financieel was dit een succes.

Het fietsen ging minder soepel: 140 km met 1 lekke band, ik heb die 150 net niet gehaald en moet daarvoor het verschil x het kilometerbedrag doneren, dus het goede doel vaart daar wel bij. Uiteindelijk waren het 1722 hoogtemeters (en niet de vooraf geplande 2200), maar het was wel erg zwaar, het voelde zwaarder dan de 100 km zwaar van Limburgs Mooiste die ik eind juni gereden heb en waar ik de laatste paar heuvels ook alleen nog maar met pijn in de benen opkwam.

De afstand van 150 km was iets langer dan ik ooit gereden had. Mijn conditie was mogelijk ook niet opgewassen tegen het vele stilstaan en wachten. Dat begon al bij de start met een half uur vertraging. Eenmaal iets na 10 uur de camping af stonden we na 100 meter weer een tijdje te wachten op een laatste man. Vervolgens waren er wat mensen die een afslag mistten, we hebben 2x een half uur gewacht in de eerste 20 km. En we moesten heel vaak even wachten om te navigeren, want de route was niet zo vanzelfsprekend en het navigatieapparaat niet goed gekalibreerd.

Dan was er nog een of andere Pinkster optocht met een stuk of 100 paarden die we langs moesten en toen weer langs moesten laten gaan omdat we toch af gingen slaan. En er waren hele stukken onverhard wegdek (grint, modder, gravel, puin, diepe bruine plassen over de breedte van de weg) en als genadeklap gingen we een stuk van een net beklommen berg aflopen met de fiets aan de hand door een soort bedding van een beek met gladde ronde keien die uit het gras omhoog staken, waar het water tussendoor stroomde van de net gevallen onweersbui. Op dat stuk waren we nog met 5 man over van de 9, de rest was gelukkig al eerder afgebogen voor een kortere route. Voor de duidelijkheid: we waren met racefietsen, niet met mountainbikes en we liepen op fietsschoenen.

Nadat dit officiële fietspad een rivierbedding kruiste en we bij een kaart langs de weg weer wisten waar we waren hebben we de route eindelijk aan de kant gegooid om gewoon via de weg zo snel mogelijk naar die berg te rijden. Dat hadden we misschien eerder moeten doen, want de vertraging was inmiddels hoog opgelopen. Daarbij hebben we 20 km afgesneden en het paar honderd meter diepe dal van Malmedy laten zitten (vandaar het lagere aantal hoogtemeters), om wat noodzakelijke tijd terug te winnen. Maar blijkbaar hadden we eerder ook al ergens 10 km omgereden (dus vandaar uiteindelijk de 140).

Om half 3 begonnen we pas aan de klim van de Baraque Michel. Ergens bovenop deze kale vlakte (echt!) kreeg ik een lekke band. Ik kreeg de band er niet af, onhandig door honger en koude vingers, en toen dat eindelijk lukte ging het hagelen (echt!) en kreeg ik de band er daarna niet meer op. Gelukkig was Sidney er nog (de rest zat ergens binnen achter een kop koffie met vlaai) die al had gevraagd of ik niet nog ietsje door kon rijden tot een rijtje bomen om te schuilen, maar dat ging niet omdat mijn band echt snel leeg liep. We hadden achteraf die paar honderd meter beter kunnen lopen, want achter die bomen zat dus het restaurant (echt!). Toen ik Mark, Erwin en Edgar daarbinnen zag zitten was ik er even helemaal klaar mee, de foto die Edgar van me maakte door het raam is niet voor publicatie, maar we konden niet lang rusten want om half 5 moesten we nog 70 km terug naar de camping. Na de late lunch van een lekker maar iets te stevig omelet had ik niet echt de energie meer voor deze terugtocht, en de rest wel, zodat ik ze steeds net niet meer bij kon houden.

Het eerste stuk afdalen ging goed, het zonnetje scheen weer (echt!), ik heb een snelheid van meer dan 70 km/u gehaald, maar daarna waren er steeds heuveltjes die al mijn krachten kostten terwijl de rest soepel steeds iets meer van me wegreed tot ik ze bij een kruispunt niet meer zag en op de gok de goede afslag nam. Toen ik er weer bij was ben ik helemaal kapot ergens bij iemand in de tuin op een bankje gaan zitten, op 30 km afstand van de camping. Toen ik weer bijgekomen was hebben we op onze laatste repen de kortste en vlakste weg terug genomen door het Geuldal, waarbij de rest heel rustig tempo heeft gereden, gelukkig. Zo ben ik nog veilig thuisgebracht. Er zat op het eind nog een lusje in de route die me nog dichter in de buurt van die 150 km had kunnen brengen, wat me zo'n 70 à 80 euro eigen donatie ging schelen, maar ik had totaal geen puf meer en had elk bedrag wel willen betalen in plaats van verder te fietsen.

Van de nieuwe band bleek ik al bibberend het ventiel verbogen te hebben, dus ik moest hem de volgende dag nog een keer vervangen. Ja, echt leuk dat fietsen, moeten we vaker doen ;-)
Je donatie is nog steeds zeer welkom. Sander is inmiddels voor eeuwig uitbehandeld, maar de stichting is van plan nog vele dappere mensen met kanker die voor een onverzekerde behandeling kiezen te steunen met meer van dit soort acties. No guts no glory!

Steun wielervereniging Gaul voor Warchild

Een oud collega en fanatiek wielrenner, Jeroen van de Calseijde, doet mee aan een zeer sportieve fietsactie voor het goede doel met zijn wielervereniging Gaul. Deze wielervereniging organiseert dit jaar voor War Child een Mont Ventoux Challenge. Zijn uitdaging is een rit van Maastricht naar de Mont Ventoux (circa 1100 km) in 7 dagen en een tijdrit op zondag 29 mei.
War Child kan met € 12,- 1 kind helpen. Zijn persoonlijke doel is om deze hulp voor minimaal 100 kinderen mogelijk te maken. Met andere woorden, Jeroen gaat voor minimaal € 1.200,- en vraagt om zijn actie financieel te steunen. Een bedrag overmaken kan via Gaul's website: http://www.gaul.nl of met een overschrijving op giro 711459 t.n.v. Wielervereniging Gaul.
Ik heb gedoneerd en gezegd dat ik het via Fietsplannen door zou geven, omdat ik het een geweldige actie vind. Bij deze. Wie ook zo'n uitdaging zoekt moet ook maar eens op de site van Gaul kijken. Ik hou het zelf even op 150 km door Limburg, voor een ander goed doel.

No Bananas No Glory

De Bananeman heeft met hulp van zijn Fietsplannen vrienden in de onlangs verreden Teun van Vliet Classic maar liefst €3500,- aan sponsorgeld binnen gehaald voor de Stichting No Guts No Glory! En Rene haalde via eigen sponsoring ook nog eens €500,- binnen! Ontzettend bedankt alle sponsoren!

De Teun van Vliet Classic zelf, georganiseerd door de stichting Topsport for Life, werd ook verreden voor het goede doel en wel: onderzoek naar hersentumoren. Via het inschrijfgeld en diverse versnaperingen droegen onze Fietsplanners hier ook aan bij.


De Teun van Vliet Classic gisteren was een geweldige dag met dank aan de organisatie en uiteraard met veel dank aan mijn trouwe helpers cq bananendragers!

Door deze hulp was het voor Bananeman geen enkel probleem om de 100km versie van de Teun van Vliet Classic te volbrengen en daarbij 7 bananen (fair trade natuurlijk) te nuttigen. Ik smokkel hier een beetje met de kilometers want het was in feite iets minder maar dat mag voor het goede doel denk ik. :-)

Bij de start kreeg ik nog een ferme handdruk van Ivo Opstelten. Wel een klein beetje jammer dat hij me Zorro noemde maar goed. Gelukkig had ik een hulpje die Ivo (en andere omstanders die dag) terecht wees: "Neehee, het is Bananeman!". Blijkbaar was Bananeman nog niet zo bekend in het Westland. Nu wel!

Zelfs papa en mama Bananeman waren deze dag op komen dagen en ook zij verreden (de 25km versie van) de Teun van Vliet Classic. Chapeau!


Voor meer foto's zie: Teun van Vliet Classic.

Veenendaal - Veenendaal 2011

Dit jaar vond wederom een zeer geslaagde versie van de moeder der Fietsplannen toerklassiekers plaats: Veenendaal - Veenendaal. Met dank aan Jasmijn begonnen we de tocht met groep van 3 mannen en maar liefst 4 vrouwen. Door de relatief late aankomst van mij en Sidney moesten we wel direct beloven de vrouwen veel uit de wind te houden..