Posts tonen met het label jasmijn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label jasmijn. Alle posts tonen

08 april 2013

Nieuwe heup, nieuwe route. de Classica 2013.


Hij was er weer: De Classica Montagne du Chevalier. En dit jaar, zoals het hoort als voorjaarsklassieker! Het depart zou, door Erik’s strakke agenda, om 12:00 uur precies zijn. Helaas wist Jasmijn, die met hem meereed, Erik ervan te overtuigen dat het vertrek toch echt op Veenendaal de Klomp was. “Zijn er zoveel stations voor Veenendaal?’ was het enige verweer dat Jasmijn kon verzinnen. Inderdaad het is een ‘big city’ Jasmijn!

Richting Wageningen reden we het groene binnengebied in. Eerst was er nog de klassieke ‘afslag te vroeg’ die, gelukkig, na 10 meter al gecorrigeerd werd. “Wordt het weer zo’n dag’ riep Erik nog. En daarom gaat Erik het hele Limburg Weekend als wegkapitein de route uitzetten en navigeren.
Ook pakten we nog een stukje onverhard. Gelukkig had Sidney daar per mail al om gevraagd maar er was toch sprake van ‘lichte paniek’!
Daarna volgde het eerste obstakel van de dag, de Grebbeberg. Hij lag er mooi bij en iedereen reed goed omhoog. Zelfs Ed met zijn ‘kunstheup’!

Bij Leersum reden we de uiterwaarden in vanwaar we de Heuvelrug mooi konden zien liggen. Bij Doorn reden we de naamgever van deze ronde, de Ruiterberg, op. Kort daarna volgde de tweede klim waarin Jasmijn de groep voorging. Helaas was er na de afdaling het ‘grote afscheid’. Erik ging iets leuks doen met zijn vriendin. Dat is natuurlijk ook belangrijk! En Jasmijn wilde nog boodschappen doen. Moet natuurlijk ook gebeuren!

Met zijn drieën reden we de Darthuizerweg op richting Leersum. Daar lagen twee mooie klimmetjes op ons te wachten waarvan de eerste zelfs een stukje ‘kasseien’ had. Allemaal speciaal voor Sidney natuurlijk!
Eenmaal weer over de Heuvelrug reden we richting Overberg om daar aan de voet van de Amerongseberg te komen. Iedereen kwam goed boven en voor Jasmijn en Erik was inmiddels een vervanging gevonden. Een, vooralsnog naamloze, wielrenner uit Woudenberg had zich bij ons groepje aangesloten.

Met zijn vieren reden we richting Elst met, zoals vaak deze dag, Sidney op kop. Hij had de Ronde van Vlaanderen al gereden dus de benen waren al vroeg goed. Bovenop de Elsterberg kwamen we veel Veenendaal – Veenendaal rijders tegen. En op de Defensieweg kwamen we er nog meer tegen!
Vlak bij Rhenen kwamen we bij de laatste klim van de dag, de Thijmseberg. Boven op waren we de ‘onbekende wielrenner’ helaas kwijt geraakt. Onderlangs, via de Veensegrintweg, reden we richting Veenendaal.
Terug bij het station stond mijn teller op 80 km precies. Soms blijkt zo’n GPS best te werken! Maar wat nog beter werkte was de heup van Ed, die het opvallend goed volhield. ‘Chapeau’ zou ik zeggen!

In de nababbel kwam het Limburg Weekend alweer ter sprake en misschien kunnen we de GP du Gravité ook weer eens op de agenda zetten. De GP is misschien weer een mooie voorbereiding op de Limburg Weekend, toch?

Met dank aan: Rotterdam Vormgeving

13 april 2008

Eric & Jasmijn doen weer mee aan Duchenne Heroes!

Hoi Fietsvrienden,

Dit jaar gaan Eric en Jasmijn weer mee doen aan de zwaarste mountainbike tocht van Nederland voor het goede doel!

Jasmijn’s eerste zin na Duchenne Heroes vorig jaar: "dit is een gevalletje eens maar nooit weer...".
Echter het doel is te mooi om je niet 7 dagen lang voor in het zweet te rijden.

Dus we doen wederom mee aan Duchenne Heroes. De tocht vindt plaats van 14 tot en met 20 september.
Duchenne is spierdystrofie: een ernstige ziekte waarbij de spieren langzaam worden afgebroken. De een na de andere spierfunctie valt weg waardoor de patiënt uiteindelijk sterft. Het komt bijna alleen bij jongentjes voor die vaak niet ouder worden dan 30 jaar.

Duchenne-patiëntjes kunnen niet gewoon fietsen. Daarom willen wij als Duchenne Hero dat voor hen doen. 7 dagen lang 700 kilometer mountainbiken door 4 landen voor 1 doel: de strijd tegen de ziekte van Duchenne. De route is nog zwaarder dan vorig jaar. We beginnen wederom in Luxemburg en eindigen in Nijmegen. Hierdoor blijven we langer in de heuvels en zoals je weet is moutainbiken met veel heuvels altijd eens stuk zwaarder.

Vorig jaar hebben we € 452.000 opgehaald met 150 fietsers. Dit jaar moet iedere deelnemer weer € 2.500 aan sponsor geld op halen om aan de start te mogen verschijnen. Het geld van vorig jaar is enorm goed gebruikt. Al het sponsor geld wordt ingezet voor verder onderzoek. Zoals je wellicht wel gezien hebt in de kranten is een wetenschappelijke oplossing dichtbij. Het onderzoek is in een cruciaal stadium. Met jouw bijdrage wordt wellicht de oplossing eindelijk gevonden.

Wij zouden het super vinden als jij onze sponsor wordt. Jasmijn fietst dit jaar met het Vredenstein Heroes mee samen met Arjen Bijlsma (werkachtig bij Vredenstein dus vandaar) en Tobias Bos. Eric fietst met het Yacht team mee met Hedwig de Leeuw den Bouter en Bas Braaf. Je kunt onze sponsor worden via www.duchenneheroes.nl , Jasmijn staat onder Vredenstein Heroes en Eric onder Team Yacht. We gaan de tocht wel gezamenlijk rijden maar om te proberen voldoende sponsorgeld binnen te krijgen zijn we gespitst.

We beginnen nu alvast met trainen. Geen gebak meer... en flink fietsen om te zorgen dat we er dit jaar makkelijker doorkomen dan vorig jaar. Twee fietsvakanties zijn al gepland. Een in april naar Zuid-Frankrijk en in de zomervakantie twee weken naar de Alpen om met een local, de neef van Jasmijn, te trainen.

Dit jaar organiseren wij voor onze sponsoren als dank een mountainbike tocht. Laat het me even weten als je mee wilt doen.

Sportieve groeten,

Eric de Vries en Jasmijn Willemsen

26 januari 2008

Jasmijn's MTB-tocht: waar is Johan van der Velde?

Met een doorbrekend zonnetje stond er naast een uitgebreide fietsplannenploeg ook een paar nieuwe gezichten aan de start van Jasmijn’s MTB-tocht. De stemming zat er al direct goed in en ook al het materiaal was dik in orde, dat gold ook de gehuurde bike’s. Alhoewel: ikzelf stond met mijn gloednieuwe fiets nog behoorlijk te kloten voordat hij startklaar was. Gelukkig kon het euvel redelijk snel verholpen worden en reden we na de groepsfoto eindelijk weg.

Al vrij snel besloten Bob & Silvie om de tocht verhard voort te zetten en raakte we tot overmaat van ramp onze Rotterdamse bikkel Edward kwijt. Een zoektocht van Eric de V. mocht niets meer helpen. Zo blijk je elkaar dus best snel kwijt te kunnen raken in een bos als er geen broodkruimels meer zijn om te volgen. Hoewel er best goed opgelet werd wie waar reed is het voor de toekomst misschien handig omdat bij een MTB-tocht nog iets meer te doen.


Als geluk bij een ongeluk bleef het weer mooi en zonnig. Ook over de route waren er alleen maar lovende woorden. Dat geldt ook voor de organisatie en dus kreeg Jasmijn hier en daar een paar goede complimenten. Ook zag ik Eric de V. zelfs een hekje voor fietsers openhouden, wat een service!

Aan het eind van de tocht begon de vermoeidheid toch zijn tol te eisen en daarom reden Ivo & ik over de grote weg weer terug naar het Bezoekerscentrum Veluwezoom. Even later volgde ook Debby & Norman dit voorbeeld. De rest reed natuurlijk wel het laatste pittige stukje van de tocht en voltooide daardoor de officiële route.

Bij aankomst was het inmiddels bewolkt geworden en stak er een koude wind op. De timing was dus kort gezegd: perfect! Binnen in het bezoekercentrum was er de hereniging met Bob & Silvie en werd er met een hapje & een drankje nog even na gekletst.
Jammer was dat we Edward, onze eigen Johan van der Velde, kwijtgeraakt waren en daarom hoop ik op een herkansing tijdens Ivo’s Vitaminen C tocht rond de Amerongseberg. Wil iedereen dan ook Edward tijdens deze tocht goed in de gaten houden! Meer info volgt, desnoods via opsporing verzocht!
 

Met dank aan: Rotterdam Vormgeving

23 oktober 2007

Duchenne Heroes 2007

Van 16 tot en met 22 september hebben Eric en ik meegedaan aan Duchenne Heroes. Duchenne spierdystrofie is een zeer ernstige, erfelijke ziekte waarbij spierweefsel langzaam wordt afgebroken. De één na de andere spierfunctie valt langzaam weg. Om mee te mogen doen moest er per persoon € 2.500 aan sponsorgeld worden opgehaald. Met zijn vieren (Eric, Hedwig, Tobias en ik) deden we uiteindelijk mee en hebben we ruim € 13.000 opgehaald voor het goede doel.

Een weekje van te voren kregen we het routeboek. Daar stond met koeienletters in vermeld dat Duchenne Heroes bekend staat als een van de zwaarste mountainbike-tochten van Nederland. Het zou een week worden van beproeving, afzien, teamspirit, emotie en voldoening. Nou hopen op dat laatste dan maar…
De etappes verschilden per dag in het aantal kilometers en hoogtemeters van ‘licht’ (83 kilometer op de laatste dag) tot zwaar op dag 2 naar Waimes (bijna 100 km met veel hoogtemeters in de Ardennen) en dag 4 (met 130) km naar Roggel.

Dag één ging lekker! We hadden het voordeel om met een van de beste GPS-lezers te mogen rijden namelijk Toob. Wij reden gelukkig bijna nooit verkeerd en dat kon bijna geen enkele andere groep zeggen. Sommigen eindigden aan het eind van de dag in het kamp met zo’n 15 km extra in de benen. Dit moet je niet al te vaak hebben als je in een week al zo’n 750 km moet mountainbiken.

Dag twee was dé beproeving voor mij (Erezee naar Waimes)… Het zou een van de zwaarste dagen worden (via Malmedy) en jawel ik had mijn dag niet. Na 20 km zat ik er al helemaal doorheen. Erg vervelend voor mijn teamgenoten want ik ging niet zo rap door het erg ruige landschap. De klimmen mochten er wezen (veel losliggende stenen, water en aardige stijgingspercentages). Uiteindelijk 60 km op mijn tandvlees gereden en met tranen in de ogen om 18.00 uur in de regen over de finish gekomen. Tja.. Voorts bleek dat mijn ‘fully’ (dubbel geveerd monster) geen fully meer was… De achterdemper was kapot. Dit betekende voor mij de rest van de week met een toch al zwaardere fiets fietsen zonder het gemak van achtervering… Sommige anderen arriveerden pas om 20.00 ’s avonds…

Dag drie (Waimes–Vaals)…. Ai zou het vandaag nog lukken met een ieder?? Gelukkig ging het met mij beter. Echter het weer zat niet mee. Regen en een graad of 13. Na een uurtje fietsen reed Eric lek (beste moment van de week… NOT). Hedwig en ik stonden te springen om warm te blijven maar dat wilde niet helemaal lukken. Toen met knalrode vingers weer verder en proberen om weer een beetje op temperatuur te komen. Gelukkig kregen we bij het checkpoint van een lieve vrijwilliger stiekem een beetje thee. Hup snel verder want we lagen achterop. Wel erg mooie afdalingen gereden. Toob en ik lagen dan op kop. Lekker de fiets uitlaten. Maar ja na de afdaling komt er weer een klim en dan was het toch even wachten op die dame met die Trek zonder werkende achtervering. Aan het eind van de dag waren we weer in Nederland. Dit betekende dat onze snelheid de komende dagen wel wat opgeschroefd kon gaan worden.

Dag vier… dit was de downhill dag van Vaals naar Roggel… heerlijk wat naar beneden gescheurd alhoewel de dag begon met een enorme klim aan het begin. De benen begonnen al verdomd zeer te doen en het aftellen van de dagen begon stiekem… Gelukkig ging boven verwachting goed met de rug van Eric.

De vijfde dag ging van Roggel naar Groesbeek via Duitsland. De eerste 80 kilometer gingen als een speer. We werden als team iedere dag sterker en we begonnen in de buurt te komen van de snelle mannen. Ja ja… De laatste 15 kilometer waren echter enorm zwaar. Alle hoogtemeters zaten in de laatste 10 kilometer terwijl de benen toch al erg goed te voelen waren. We reden door het Duitse Reichswald en continu op en af. De klimmen waren flink afzien maar het afdalen was genieten..

De een na laatste dag van Groesbeek naar Maarn… ja ja we gaan het halen was de spirit. Alleen de billen deden erg veel zeer. Vooral de ladies hadden last van zadelpijn maar Toob en Eric gingen ook stiekem erg vaak staan. We zijn tot overmaat van ramp ook nog door de Billenstraat gereden en dat was natuurlijk een foto waard (met het meest pijnlijke gedeelte op de foto). Aangekomen in Maarn op een lekker vroeg tijdstip… ik heb nog namens de groep gesprint naar de finish. Weertje was lekker. We hebben ons door de masseur laten verwennen want de rug en schouder deden flink zeer. En nee een bilmassage behoorde niet tot de mogelijkheden..

De laatste dag… op naar Amsterdam naar het Olympisch Stadion. Hedwig had een verrassing… er reed een wedstrijd dame met ons mee (Laura). Nou gezellig zeg… Aardige dame maar het tempo loog er niet om. De mannen moesten natuurlijk laten zien dat ze haar konden bij houden. En ja dat gold ook voor de dames…. Laura was een beetje geblesseerd en haar hele onderbeen zat in de tape. Wij moesten moeite doen om bij te blijven maar lekker scheuren was de laatste dag wel prima. Alleen was ik één keer afgeleid omdat de masseur in enen naast me reed.. Lekker even kletsen en toen had ik die mega dikke boom recht voor me niet gezien. Met een flinke ruk aan mijn stuur net er langs gekomen. ‘Zoveel sporttape heb ik nou ook weer niet bij me’ schreeuwde de masseur. Tja het blijft opletten. Eindelijk ook eens even gezeten tijdens de rit. We waren de laatste dag zo snel dat we lekker taart hebben gegeten op de Veluwe. En toen was daar de aankomst in Amsterdam. Moest wel even slikken! Eindelijk waren we er… en we hadden het allemaal gered. Iedereen had een pijnlijk zitvlak en erg stramme spieren. Maar voldaan waren we… We hebben met 148 mensen ruim € 450.000 opgehaald voor het goede doel. Eric en ik zijn de volgende dag het bed niet uitgekomen. Even rust. Mijn mountainbike is nu weer gerepareerd. Dus binnenkort weer met de ATB erop uit. Technisch heb ik erg veel geleerd. De anderen hadden al meer ATB-ervaring en hebben vooral hun uithoudings- en doorzettingsvermogen getest.

Wat is next?? Een flinke transalp?? Nee, eerst gaat het fietsplannenteam mee op een half dagje Duchenne op de Veluwe. Gaan jullie mee??

Groeten,

Jasmijn