Ivo's Vitamine C met een MTB, een verslag

Een 33 km lange MTB-route, een droge dag en een aangename temperatuur, alle ingrediënten waren aanwezig voor een mooi fietsplan. Er stonden dan ook niet voor niets 20 gemotiveerde benen aan de start van Ivo’s Vitamine C met een MTB-tocht.
Nadat iedereen was gearriveerd werden er een aantal mountainbikes opgehaald bij de fietsverhuurder en Norman monteerde nog snel even een nieuwe bidonhouder op de geleende fiets van fietsbuddy John.
Na het statieportret, gemaakt door Marieke C., moeder en zus van, vertrokken de 10 fietsplanners. Vanaf dit moment was er nog maar een vraag: wie raken we nu weer kwijt?

Het tempo zat er goed in. Er werd lekker door gereden zonder het al te bont te maken. Hij lijkt er dan ook op dat er door de jaren heen steeds slimmer gekoerst wordt. Iedereen kwam zonder problemen de Amerongseberg op en ook de rest van het eerste gedeelte verliep vlekkenloos. Alleen Erik B. had even een klein akkefietje met een boom die over het pad lag, maar gelukkig bleef de schade beperkt en kon deze toch al lichte geblesseerde pechvogel zijn weg vervolgen.
Voor we het wisten waren we al weer bij de Uilentoren, oftewel: het keerpunt. Ver onder het snelste tijdschema werd er even pauze gehouden maar iedereen voelde zich schijnbaar zo goed dat er al snel weer werd door gereden.

In het tweede gedeelte van de tocht werd het parcours wat lastiger maar het tempo ging niet echt omlaag. Ook de onderlinge verschillen waren verwaarloosbaar zodat de groep lekker compact bleef. Alle benen waren dus nog uitstekend en we waren nog niemand kwijt geraakt!
Aan het eind van de route bleek Pascal C. dan toch weer wel op een mysterieuze wijze uit het peloton te zijn verdwenen. In de verwoede achtervolging die daar opvolgde gooide Erwin R. zich met ware doodsverachting in de laatste bocht, het mocht niets helpen we zagen Pascal pas aan de finish weer terug.
Hoewel er geruchten rond gingen dat Pascal de laatste kilometers niet geheel op reglementaire wijze had afgelegd, hield de wedstrijdleiding zich opvallend stil en besloot niet in te grijpen. Misschien niet geheel raar als je weet dat Pascal C. een lokale favoriet is en dat de tocht door een familielid werd georganiseerd. Misschien ben ik de enige, maar ik had even een Tour de France gevoel waarin een Fransman door de wedstrijdleiding aan de zege wordt geholpen.
Weer een ander gerucht is dat Pascal deze zege voornamelijk aan de lichte dwang van zijn lieftallige echtgenoot Cora te danken heeft. Maar goed, achter elke grote man staat dan ook een grote vrouw!

Over vrouwen gesproken: Eric de V. moest de zijne nog ophalen van Schiphol en voor hem zat de tocht er dan ook op. Ook Erik B. en Ivo C. vonden het na 33 km wel mooi geweest en reden samen met de Man of de Match, Pascal C. dus, weer terug richting Veenendaal.

Norman & John wilde nog wel een extra rondje. Ook Bob, Leon en ik hadden er zin in. Erwin R. wilde gewoon moe aan de finish komen en koos er dus ook voor om een extra rondje van 16 Km te rijden. Dat moe worden nam hij erg serieus er reed direct flink door richting de Amerongseberg.
Ook in deze laatste ronde bleef het tempo hoog. Er werd maar een keer even gestopt omdat Norman weer eens bezig was met het slopen van de fiets van zijn fietsbuddy. Na de bidonhouder was het deze keer de beurt aan het zadel. Nadat deze weer was gemaakt ging alleen het zadeltasje er niet meer onder, maar gelukkig deed de fiets het weer.
Na deze extra 16 km reden ook wij weer richting Veenenaal, waar Erwin R. nog even de punten pakte op de Col du Molenstraat. In huize C. was er weer de hereniging met organisator Ivo C. en Erik B. Met een lekker koude cola werd de tocht nog even doorgenomen en natuurlijk ook de plannen voor volgende tochten.

En als we het toch over tochten hebben: a.s. zaterdag is er natuurlijk Erwin B’s baanwielrenspektakel. Tot nu toe nemen alleen Erwin B., Edgar V., Edward S. en ikzelf namens Fietsplannen aan dit evenement mee. Als er nog liefhebbers zijn kunnen die contact met Erwin B. opnemen.
Na dit evenement is wat mij betreft het winterseizoen definitief afgelopen. Om dat te vieren is er op 30 maart weer een Grand prix du Gravité op de Veluwe-zoom. Deze tocht is een uitstekende mogelijkheid om te testen hoe het er met de benen voorstaat. Dit is tevens ook de eerste dag van de zomertijd en dus een mooi moment om op de fiets te stappen!
Op 12 april wordt de moeder aller klassiekers, Veenendaal – Veenendaal, weer verreden. Ook hier zal een Fietsplannen delegatie aan de start verschijnen. Al met al zijn er dus genoeg mogelijkheden om je goed voor te bereiden op het Limburg weekend van deze zomer. En als ik het tempo van de afgelopen tocht bekijk is dat ook hard nodig!  

Met dank aan: Rotterdam Vormgeving

Ivo's Vitamine C met een MTB, een verkenning

Als opmaat naar Ivo’s “Vitamine C met een MTB” tocht is vandaag de ronde alvast voorgereden. Aan de start stonden drie Vita C. boys, ook wel de Sate Babi Boys genoemd. Vanzelfsprekend zat Ivo als organisator in dit clubje en natuurlijk ook Leon. De derde C. was een grotere verrassing: in plaats van Roy stond Pascal C. aan de start. De groep werd aangevuld met de enige “bakra” van dit gezelschap namelijk: ondergetekende.

Met een strak blauwe hemel en een aangename temperatuur, zeker voor begin februari, reden we richting Prattenburg. Hier startte voor ons de route en reden richting de Amerongsberg. Als een stel jonge honden reden we in een behoorlijk stevig tempo de berg op, dat bleek voldoende voor Pascal om de handdoek in de ring te gooien.
Echt Edward, we hielden iedereen goed in de gaten en hoewel Leon nog riep: “rechts, Pascal, we moeten hier rechts”. Was het enige antwoord wat we hoorde: “nee, nee”. Ook Ivo’s armgebaren konden Pascal niet op andere gedachten brengen en daar verdween hij dan ook op een Johan van der Velde-achtige wijze het donkere bos in.

Na deze aderlating reden de twee overgebleven Sate Babi’s Boys en Bakra Bokkie verder richting de Leersum. Daar zou namelijk nog een derde lus aan de route gekoppeld worden.
Als echte Indo’s waren Ivo & Leon behoorlijk enthousiast over deze derde lus, die ging namelijk door de Lombokbossen! Boven bij de Uilentoren maakte Ivo dan ook de leuke opmerking: “zo Mark, zijn we nu in de buurt van jouw huis?” Niet echt, maar als niet Indo woon ik wel behoorlijk goed, ik woon namelijk inderdaad in Lombok!
Hier vandaan reden we weer terug richting de Amerongseberg. Dit gedeelte zat vol met pittige klimmetjes en een hoop leuke technische stukken. Als hoogtepunt was er de beklimming van de Elsterberg. Deze zat aan het eind van de route en begon door de kilometers behoorlijk op de benen te werken. Als bonus bleek boven op de berg een enkeldiepe modderbak van 500 meter lang te zijn. Als we hartslagmeters met waarschuwingsgeluiden hadden gehad dan waren die in Veenendaal te horen geweest!

Maar goed: we gaan niet klagen. Het was een mooie tocht en het weer was fantastisch! Al met al kunnen wij zeggen: wij zijn er klaar voor u ook?

O ja, om paniek te voorkomen: na een warme douche is Ivo nog even naar de overkant van de straat gelopen en gelukkig bleek Pascal ook veilig te zijn thuis gekomen. Hoop wel dat Edward tijdens Ivo’s “Vitamine C met een MTB” tocht niet in het wiel van Pascal gaat zitten, want dan helpt het opletten van de organisatie natuurlijk ook niets meer!  

Met dank aan: Rotterdam Vormgeving