Erwin Deermountains Classic

Ja hoor, we hebben er weer een classic bij!

Ook al reed hij zelf niet mee, hij was in gedachte zo erg bij ons dat we de tocht die Mark en ik afgelopen vrijdag hebben gefietst naar Erwin R. willen vernoemen. Rond Nijmegen heeft hij toch ook echt fietsen geleerd (althans, dat was ons verhaal, misschien leerde hij daar wel heel iets anders).

Mark en ik stapten vrijdag ochtend in de trein naar Nijmegen om daar een door Mark op de GPS Tracks website bijeengesprokkelde GPS route te gaan rijden. De route is een combi van de routes "Klimroute rondom Nijmegen" en "Ronde de Totenhügel". Met behulp van Mark's blitse (mooi woord) nieuwe Garmin GPS fietscomputer werden we via deze route het ene mooie rustige weggetje naar het andere ingestuurd. Echt erg fraai. Zonder GPS zou je de meeste van deze weggetjes nooit inslaan.



Om 10 uur begonnen we aan de tocht vanuit Nijmegen. Na een km of 50 was het tijd voor een lekker bakkie met een (niet zo verse) vlaai. Maar gelukkig hadden ze meer dan alleen kersen. Ze hadden ook een zimmer frei trouwens. Mark had de route zo verzonnen dat het zwaartepunt in de terugweg zat ("ik ken nog een shortcut"). De overmoedigheid tijdens onze lunchpauze in de fraaie Duitse touristentrekpleister Xanten straalt er dan ook van af.

In Xanten moest uiteraard ook even stil gestaan worden bij onze Engelbert toen we deze straat tegenkwamen die naar hem vernoemd was:

Hierna werd ons duidelijk hoeveel klimmetjes je in een GPS route kunt stoppen terwijl je toch maar 1 heuvel tot je beschikking hebt. Ik geloof dat we wel 4 keer rond Xanten zijn gedraaid tot we echt elk weggetje bergop hadden gehad. Maar goed, we kwamen hier ook om te oefenen voor Luik-Bastenaken-Luik. We waren daarom ook nog niet echt aan het pieken natuurlijk.

Aan het eind van de middag bij onze laatste stop (nee, geen bier meer), terwijl ik mijn voet aan het masseren was tegen de pijn en de in mijn maag vastzittende banana-gel aan het kwijtraken was (deze dief voelde zich denk ik net zo), werd ons duidelijk dat we onze etensafspraken (voor zover we die hadden gemaakt) aan het thuisfront niet gingen halen.

Dus na deze stop zetten we de vaart er wat meer in en gingen we ook geregeld kop over kop. In mijn geval meer over de kop trouwens, zeker toen we bij het bordje "Nijmegen 2km" nog even rechtsaf de Zevenheuvelenweg werden ingestuurd. Pfff! Zelfs met 50 bananen op was ik daar nog niet lekker over heen gekomen..

Moe maar erg voldaan kwamen we, ik geloof, tegen 19:00 aan in Nijmegen. We hadden er ongeveer 180km op zitten. Ik zelf stapte in Arnhem weer uit om het laatste stukje naar Duiven te fietsen (grappig genoeg lukte dat wel weer in aardig tempo), alwaar er nog steeds een heerlijk stukje pizza met liefde gebakken door m'n pa op me stond te wachten.

Al met al een zeer geslaagde fietstocht en eentje die het predicaat classic zeer zeker verdiend! Ik kan nu nog maar ding zeggen, en wel tegen onszelf: Chapeau!

Foto's zoals altijd op Flickr.

de eerste ghislain lambert classic

Ter ere van een van ’s werelds mooiste wielrenners werd afgelopen zaterdag de eerste Ghislain Lambert Classic gereden. Het bleek dat eerst de windrichting werd bepaald en daarna pas de route. Nou, deze classic had natuurlijk meteen mijn sympathie!
Omdat de wind uit het zuidwesten kwam ging de tocht van Utrecht richting Kinderdijk en weer terug naar Utrecht. Allez hop en daar gingen we!

Erwin was op de fiets vanuit Amsterdam naar Utrecht gekomen en had er voor de start alweer 35 km opzitten. Gelukkig had hij het wel droog gehouden! Dat kon van de start niet gezegd worden. We waren de straat nog niet uit of het begon al. Bij Nieuwegein konden de regenjasjes echter al weer uit.
Het enige wat we echt tegen hadden was de wind. Verder was alles goed, ook de benen en dus reden we met een gemiddelde van 30 km tegen een straffe wind in lang het Merwedekanaal. Na Meerkerk zijn we iets rustiger aan gaan rijden richting Noorderloos. Via de Ooivevaarsroute en de Molenroute reden we prachtig door de Alblasserwaard richting Kinderdijk.
Op het terras in Kinderdijk genoten we van een lekker zonnetje en een kopje koffie met appelgebak. Dat het appelgebak goed was wisten de lokale mussen ook, die waren zo brutaal dat ze gewoon op het schoteltje gingen zitten.
Na de inwendige mens verzorgd te hebben ging het ons lekker voor de wind, althans: tot Schoonhoven. Over de dijk reden flink boven de 30 km per uur. Voor we het wisten waren we dan ook in Schoonhoven en… behoorlijk uit gepierd.
We namen het pontje en staken de lek over. Op het terras bij de snackbar namen we nog wat te drinken voordat we weer verder reden richting Utrecht. Het tempo werd natuurlijk behoorlijk teruggeschroefd.
Op de dijk leek het alsof we net voorlangs een flinke regenbui konden rijden. Dat lukte net niet helemaal, maar toch voldoende tot onze tevredenheid. Vlak na Ijsselstein bleek er echter achter ons een gigantische zwarte muur te liggen waar ook nog onweer in zat. Nog een keer werd de gashendel flink opengetrokken, maar op 2 km voor de finish werden we toch nog kleddernat.

Hoewel we met regen zijn vertrokken en met regen zijn aangekomen hebben we toch mooi Hollands fietsweer gehad. De route was naast mooi ook goed uitgekiend door met de wind rekening te houden. En ’s avonds hebben we ook nog onder het genot van een biertje onze fietsvakantie uitgezet.
Met andere woorden: het was een mooie dag geweest en er volgen er meer!
Met dank aan: Rotterdam Vormgeving