DE GIRO IN NEDERLAND

Giro Toertocht Amsterdam, zondag 9 mei 2010 (100 km)
Door Erwin

Na de inspanningen van zaterdag was het zondag al weer vroeg op voor de toertocht Amsterdam. Het bleek wederom een grijze, frisse dag maar ook vandaag werden we gelukkig weinig door Pluvius getart. Omstreeks kwart over acht verschenen de twee dappere fietsplanners, Sidney en ik, stijlvol aan de start in hun maglia rosa van Utrecht. Met het oog op het gebrekkige vertrouwen in ons herstellingsvermogen hadden we vandaag gekozen voor de 100 kilometer. De start en finish waren op historische grond, het Olympisch Stadion. Vanuit deze prachtige locatie was het was vrij starten dus de hectische toestanden van een dag eerder bleven ons bespaard.

De eerste kilometers van de dag volgden het parcours van de proloog, maar dan in omgekeerde richting. De weg was hier vrijgemaakt dus we konden ongehinderd door het centrum van Amsterdam toeren. Dat was toch wel heel bijzonder, zo op de vroege zondagochtend. Alleen jammer dat de coffeeshops nog dicht waren. Vanuit het centrum ging de tocht verder via Diemen en Zuidoost. In de Bijlmer ontstond enige nervositeit in het peloton maar tot grote opluchting bleek de lokale bevolking nog in diepe slaap. Bij Driemond draaiden we de weg langs langs het Amsterdam-Rijnkanaal op. Toen deze wat breder werd, konden de benen voor het eerst getest worden. Dat viel helemaal niet tegen en voor we het wisten bereikten we Baambrugge. Ook op het stuk naar Vinkeveen en het Woerdens Verlaat zat de gang er goed in. Sidney en ik hadden zelfs af en toe een groepje aan onze kont hangen.

Nadat we dat jasje uitgedaan hadden, gingen de krentenbollen en de power drank van de verzorgingspost er goed in. We bleven niet te lang hangen want het was in the middle of nowhere en als je stil stond kreeg je het behoorlijk fris. In de buurt van Nieuwkoop stonden we nog in de file, ten gevolge van een val. Gelukkig niet van ons maar van een of andere mafkees die dacht dat ie "er wel even overheen kon springen" (SIC). Na enig oponthoud waren we voorbij de plaats van het ongeval en, terwijl de ambulance ons tegemoetkwam, gingen we met de stroom mee richting Leimuiden.

Terwijl de benen al zwaar begonnen te worden moesten Sidney en ik nog één keer afzien. We waren voor twee dames beland die elk cliché over praatzieke vrouwen bevestigen. Na enige tijd konden we het niet meer verdragen en horendol persten we er nog één demarrage uit om de dames te lossen. Achteraf bleek deze actie enigszins overbodig want al snel volgde weer een verzorgingspost. Bij het vertrek daar raakten we elkaar nog even kwijt maar al snel fietste een duidelijk opgeluchte Sidney me tegemoet. Gezamenlijk maakten we de tocht af, via Amstelveen het Amsterdamse Bos in, op naar het Olympisch Stadion.

Aldaar werden we onthaald door een dolenthousiaste omroeper die ons zwaar geëmotioneerd toeriep dat we het gehaald hadden. Als huldeblijk kregen we een roze bidon en een fraaie medaille, met Italiaans lint. Deze heeft een mooi plaatsje gekregen in de medaillekast, naast die van de Vuelta. En wie weet, misschien volgt die van de Tour ook nog.

Fin

De Giro in Nederland

Verslag Giro 2010 Toerversie Utrecht
Door Erik Borgonjen, Utrecht, 8-5-2010

De Giro in Utrecht? Dat kan perfect!
Maar wat een drukte bij de start. Het lijkt nog drukker dan bij de start van de Ride for the Roses in 2006, wat ook een gekkenhuis was. Het grootste verschil is dat iedereen bij deze toertocht hetzelfde roze shirt heeft gekregen. Het positieve effect van teamkleding wordt daarbij teniet gedaan, maar het effect van zo'n raar gekleurde zee van renners is overweldigend.Helaas is het fietsplannenteam, bestaande uit Erwin, Sidney en ik (Erik B), wat laat weg bij de jaarbeurs door een wat onhandige opstelling in de uiterste hoek van het startterein, die wel als voordeel heeft dat we eerst langs de shirts, de bidons, de bananen en de krentenbollen geloodst worden. Het grootste nadeel echter is dat een groot deel van het team erg humeurig wordt van het lage tempo achter in het peleton. Gelukkig lost zich dat vanzelf op door de groepsdynamiek van een paar duizend renners: ergens op de Thomas A Kempisweg rijden we ineens boven de 30, en even verderop doorklieven we met 40 Overvecht. Dan begint ook het leuke van zo'n grote tocht door te dringen: alle kruisingen worden keurig afgezet door verkeersregelaars en politie en de natuurlijke neiging om af te remmen bij een rood stoplicht is na een stuk of 3 al over. Ik ga er nu nog vanuit dat die vanzelf weer terugkomt.

De lucht kleurt donker ten noorden van Utrecht, maar wij gaan er hard onderdoor richting Maartensdijk om het parkour van de tweede Giro etappe op te rijden. We negeren een paar druppels en klampen weer even fijn aan bij een fanatieke fietser die zijn sportieve vriendin uit de wind rijdt. Sidney doet waar hij goed in is: onverstoorbaar keihard doortrappen, al dan niet achter een snel groepje, zelf op kop na een shot energie gel met ananas smaak. Regelmatig komt dan toch nog even Erwin voorbij zeilen, meestal aangespoord door zijn natuurlijke hormonen, die verrassend vaak getriggerd werden. Het roze staat minstens de helft van de dames net zo goed als een fietsplannenshirt.

Na een sanitaire stop net voor Lage Vuurse trappen we moeiteloos over het heuveltje richting Baarn en dalen met hoge snelheid over de weg rechtsaf richting Soest. Daar pakken we de vliegbasis en rijden op een weg die breder is dan een korte weg lang is, en juist daardoor veel langer dan verwacht is. Het al te nieuwe asvalt voor een ongebruikt vliegveld dwingt ons naar links, de neiging tot inhalen met zoveel ruimte om het te doen is niet te stuiten, ondanks wat tegenwind. Gelukkig zijn er altijd snelle groepjes om achter te hangen. Het peleton wordt behoorlijk opgerekt. Dan zakt het tempo terug bij wat wegversmallingen en wat bochten, we staan zelfs even stil voor wat lijkt op een massale plaspartij en wat stilstaande auto's op het parkour.

Ook onderaan de eerste klim, de berg bij Austerlitz, valt het peleton helaas even stil maar vertrekt toch direct weer zodat er vanuit stilstand en een met reep volgepropte mond aangezet moet worden. Mijn hartslag stijgt bij gebrek aan zuurstof snel om de vrolijk keuvelende Erwin en Sidney bij te houden. Is dit Austerlitz al mijn Waterloo?

Gewaarschuwd en voor twee tellend pak ik de bebosde heuveltjes rond Doorn en Maarn gelukkig weer moeiteloos, geholpen door het strakke tempo van het team en geinspireerd door tempoverlies bij de op vlakke weg zo snelle ligfietsen. Ook bij de rest van het team is er halverwege nog geen enkel teken van vermoeidheid. Wat overmoedig misschakelend rijden we op de linker weghelft tegen de Amerongse berg op. Het minieme verlies maken we goed in de afdaling, waarbij we het drommende publiek van ons weten af te houden.

Dan pakken we de dijk richting Wijk bij Duurstede, zonder wind, een ongekende zeldzaamheid. Door de verbazing valt het peleton weer regelmatig stil. Door de ogen van een bijziende koe moet dit een vreemde ervaring zijn. De anders zo rustige dijk is zover je kunt zien bedekt met een roze brij. De humeurigheid in het team richt zich ditmaal op renners die op de dijk rustig stil blijven staan om kleding uit te doen onder een motto dat berust op een omkering van oorzaak en gevolg: het schiet toch niet op.

De mooie afdaling richting Houten, de opkomende wind, een stuk klinkerwegdek en de laatste reep inspireren ons om nog even aan te zetten voor die laatste paar kilomters, waarbij ik een al te enthousiaste sprong naar een volgende groep maak die niet opgevolgd wordt. Het team komt weer bij elkaar langs het Merwedekanaal. Rustig uitdrijdend rijden we Utrecht weer in langs de meubelboulevard, rechtdoor bij de rotonde waar Rick Flens de volgende dag nog als eerste rechtsaf zal slaan. Het echte Giroparkour loopt daar dus iets anders maar onze 130 kilomters zitten er op. We buigen tegenover de jaarbeurs af voor onze eigen finishfoto op mijn balkon. De lucht boven Utrecht kleurt door mijn ogen 's avonds nog wat roze.