22 juni 2006

Limburgs Mooiste !!!!!!!!



Vrijdagmiddag 9 juni was het dan zover. Vol goede moed vertrokken Crazy Mark, Lon Tong Leon en ik, zei de gek, naar Zuid limburg. Het was rond de 32 graden, dus dat was zweten in de auto. Om 18:00 kwamen we aan op de camping van het Megaland terrein te Landgraaf. De camping stond al vol met tenten van allerlei fietsliefhebbers, groot, klein, jong, oud en veel mooie dames. Dat zal wat worden morgen, dachten wij alle drie. Na de tent te hebben opgezet, zijn we onze inschrijvingen op gaan halen. Daarna zijn we Landgraaf ingegaan om natuurlijk bij de Italiaan pasta & pizza te gaan eten. Voldaan gingen we na het eten naar onze tent om gelijk te gaan slapen, want het zou een barre tocht worden.

Zaterdag 10 Juni,

Vroeg op, want het word een hele dag fietsen(dus invetten die billen!!). Vandaag stond de Rode Lus op ons te wachten.150 KM door Zuid Limburg met 25 beklimmingen van alle bekende heuvels, maar ook onbekende. Rond 08:30 vertrokken we en het begon al aardig warm te worden. Het zou die dag subtropisch warm worden, dus veel drinken.

In 2006 zaten de moeilijkste heuvels aan het begin van de tocht. De Remigiusstraat naar de Huls, de Eyserbosweg, de Cauberg en de Keutenberg zaten allemaal in de eerste 50 km van de route. Naar +/- 5 km hadden we de Paardendoder al te pakken een voor ons onbekende beklimming en extra zwaar, want de benen waren nog niet echt warm. Als derde heuvel kwamen we terecht op de Eyserbosweg, voor velen waarschijnlijk wel bekend als een zware klim.

Naar 35 kilometer hadden we er al 8 beklimmingen op zitten, die we al aardig in de benen gingen voelen. Het kwik was nu toch al tot +/- 30 graden gestegen en ook dat voelden we. Nu stonden de Cauberg en de Keutenberg op het programma ,ook niet twee van de minste heuvels. Na het beklimmen van de Cauberg, die ikzelf erg vond meevallen, begon de blauwe stale ros van Crazy Mark rare geluiden te vertonen. Met ons technisch inzicht konden wij helaas dit probleem niet verhelpen. Een paar kilometer verder was toevallig een fietsenmaker, die toen even naar de fiets heeft gekeken. Het bleek dat een moer van de "“triple"” los was gaan zitten en langs het frame was gaan schuren. Er was al aardig wat lak weg van de, Ohhhh zo goed onderhouden, Cannodale van Mark. Een geluk voor hem dat dit probleem tijdig werd verholpen.

Door dit op onthoudt, van toch wel een klein half uur, moesten we helaas met koude benen beginnen aan de zwaarste beklimming van de dag: de Keutenberg (terug fietsen was geen optie). Aan de voet van de beklimming hebben wij alle drie ons kleinste verzet geschakeld en toen het gas erop. Omdat het vrij druk was op deze beklimming was het moeilijk je eigen tempo te rijden, wat het extra moeilijk maakten. De laatste honderd meter was nog wel even door bijten, maar ook dat gaf niet echt veel problemen.


Al gauw kwam de eerste pleisterplaats eraan op de markt van Gulpen. Hier konden wij onze bidons weer vullen en kregen we een krentebol en een stroopwafel. Gauw weer door naar de Schilberg , Banholt en de Orenberg om een tweede bezoek aan het feestelijke Gulpen te brengen. Hierna de Koning van Spanje en door naar Belgie, waar Het Bovenste Bos op het programma stond. Dit was 1 van de mooiste beklimmingen, slingerend door het bos omhoog. Het leek wel of we in Frankrijk waren. We hadden er nu als zo'’n kleine 95 kilometer opzitten en door mijn hooikoorts begon ik me aardig beroert te voelen. Mark en Leon gingen nog steeds erg goed, ook al was het erg heet.

Via Epen en Mechelen naar Vijlen en Duitsland in via de Benedictusberg naar pleisterplaats Bocholtz. We hadden nu zo'’n 112 kilometer op de teller en mijn benen wilden niet meer. Toen ik een bordje Landgraaf zag, heb ik afscheid genomen van Mark en Leon. Wel jammer met nog maar zo'’n 30 kilometer en 5 beklimmingen te gaan. Als snel kon ik aanpikken bij een andere afvaller die toevallig in Landgraaf woonden. Die heeft me netjes bij de camping afgezet. Ik was kapot, maar met een koude rakker in mijn hand was ik snel weer redelijk bijgekomen. Volgens Mark en Leon waren de laatste 30 kilometers goed te doen en hebben ze de laatste kilometers zich zelf nog even goed leeg kunnen rijden. Ook voor hun stond bij de Finish een lekkere koude rakker te wachten, die ze wel verdiend hadden.

Al met al was dit de zwaarste tocht die ik ooit heb gereden. Elke beklimming boven de 10 % zat wel in dit parcour, zelfs heuvels die niet op de route stonden waren soms wel boven de 5 %. In ieder geval was het erg gezellig en hebben we aardig wat hoogte meters gemaakt. Wij zijn klaar voor begin Juli!!

2 opmerkingen:

bokkie zei

Hoppa, weer een “poster” d’r bij. Goed verhaal trouwens, daar neem een gele rakker op!
En volgend jaar wel gewoon uitrijden, oké? Dat laatste stuk stelde toch niet zo veel voor.

Bananeman zei

Chapeau mannen!!

Er is een fout opgetreden in dit gadget